امروزه از پلیمر ها برای بهبود خواص مهندسی خاکها و کاهش فرسایش خاک استفاده می شود. در این تحقیق قابلیت و توانائی نوعی پلیمر به نام پلی ونیل استات برای تثبیت خاک و کنترل فرسایش مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور با در نظر گرفتن پنج مقدار غلظت مختلف از ماده پلیمری و سه نوع بافت خاک، سه سن مختلف نگهداری و سه تکرار برای هر آزمایش، تعداد 135 نمونه آزمایشی تهیه و در قالب یک طرح آماری مورد آزمایشهای مقاومت قرار گرفتند. همچنین به منظور ارزیابی دوام و پایداری نمونه ها در اثر تماس با آب، آزمایش دوام در برابر استغراق بر روی تیمارهای مورد بررسی انجام گرفت. تحلیل آماری انجام شده توسط نرم افزار SPSS نشان داد عوامل نوع خاک، میزان تثبیت کننده و زمان، تاثیر معنی داری روی مقاومت فشاری نمونه ها دارد. این تاثیر بسته به بافت خاک از 15% برای نمونه های رسی سنگین تا حدود 400 درصد برای نمونه های ماسه ای متفاوت است. نتایج مقایسه میانگین ها نیز نشان داد که نمونه ها با عمر های مختلف تفاوت معنی داری از نظر مقاومت فشاری دارند. بطوریکه مقاومت فشاری نمونه های 3 و 6 ماهه به ترتیب به میزان 15 و 28 درصد نسبت به نمونه های 7 روزه کاهش داشته است. همچنین نتایج آزمایش دوام نشان داد که افزودن پلیمر باعث افزایش قابل ملاحظه ای در پایداری نمونه های ماسه ای در اثر استغراق در آب می گردد ولی تاثیری در این ویژگی نمونه های رسی ندارد. در حالیکه نمونه های سیلتی وضعیت بینابینی دارند. در مجموع بر اساس معیارهای مقاومت فشاری و دوام، تیمار 25 گرم ماده پلیمری در یک متر مربع از سطح خاک به عنوان تیمار مطلوب جهت تثبیت خاک های مورد بررسی تعیین شد.

یکی از مشکلات زیست­محیطی کشور افزایش میزان فرسایش بادی و گرد و غبار به ویژه در استان­های مرزی است که سالانه پیامدهای زیانبار زیادی در حوزه های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سلامت را در پی داشته است. مقابله با این پدیده ها نیازمند برنامه ریزی کوتاه مدت و دراز مدت است. روش های مختلفی برای کنترل این پدیده ها وجود دارد. در این پژوهش عملکرد دو روش زیستی (رسوب میکروبی کربنات کلسیم) و شیمیایی (کاربرد پلی ونیل استات) بررسی و با هم مقایسه شده است. نمونه­برداری از یکی از مناطق مولد گرد و غبار در استان ایلام (عمق 30-0 سانتی متری) انجام شد. برای روش رسوب میکروبی، از باکتری  Bacillus sphaericusدر دو سطح (وجود یا عدم وجود باکتری)، مقدار ماده مغذی (با دو سطح صفر و 5/0 مولار) و حجم محلول (123، 264 و 369 میلی لیتر) بصورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار انجام شد. برای روش شیمیایی از پنج سطح از پلیمر پلی ونیل استات شامل شاهد، 1، 5/1، 2، و 5/2 درصد استفاده گردید. بعد از 28 روز ویژگی های هدر رفت خاک، مقاومت فشاری و پایداری خاکدانه اندازه گیری شدند. نتایج نشان داد که برای روش رسوب میکروبی، تیمار دوبار مه پاشی باکتری با 5/0 مولار مواد مغذی و حجم محلول 269 میلی لیتر (BS2 C1 WC2) و برای روش شیمیایی سطح 5/2 درصد به عنوان بهترین تیمار برای تثبیت سطح خاک انتخاب گردید. مقایسه این دو روش نشان داد که به طور میانگین، میزان افزایش مقاومت فشاری، پایداری خاکدانه و کاهش هدررفت خاک در روش شیمیایی بیشتر از روش زیستی بود. با این وجود برای انتخاب روش مناسب علاوه بر عملکرد فیزیکی مالچ باید مسایل زیست محیطی و اقتصادی را نیز در نظر گرفت.

تولید زباله های صنعتی به دلیل تحولات سریع صنعتی طی دهه­های اخیر به شدت افزایش یافته است. از طرف دیگر، مسائل جدی زیست محیطی در اثر استفاده بیش از حد از منابع طبیعی ایجاد شده است. بطری­های پلاستیکی از جمله مواد زاید هستند که ممکن است خیلی آهسته تخریب شود و بالاترین سطح آلودگی را ایجاد کنند. با توجه به خواص اتیلن وینیل استات و خاصیت HDPE1، می­توان از آنها به عنوان اصلاح کننده قیر استفاده کرد. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر 2EVA در مخلوط آسفالتی حاوی HDPE، برای بررسی خصوصیات دینامیکی آسفالت اصلاح شده با استفاده بهینه از پلاستیک بازیافتی انجام شده است. نتایج آزمایش­های دینامیکی مدول سفتی (در دمای 25 درجه سانتیگراد)، خستگی (در دمای 20 درجه سانتیگراد) و بار محوری تکرار شونده (در دمای 40 و 60 درجه سانتیگراد) نشان داد که مخلوط حاوی این افزودنی­ها بعد از استراحت و باربرداری از خاصیت ارتجاعی و مقاومت خوبی برخوردار است. نتایج آزمایشات نشان داد که افزودن HDPE و افزایش مقدار افزودنی EVA، باعث بهبود خرابی شیار شدگی، افزایش عمر خستگی و مدول برجهندگی مخلوط آسفالتی می­شود. طرح اختلاط حاوی مقدار 4 درصد افزودنی HDPE و 3 درصد EVA بهترین مخلوط برای بهبود خواص مورد بررسی می­باشد. با توجه به این که مخلوط مورد نظر نسبت به تغییرات دما بسیار حساس است و در دمای بالا قابلیت ارتجاعی خود را از دست می­دهد، استفاده از دو افزودنی (HDPE و EVA) در مناطقی با آب و هوای معتدل و سرد مطلوب­تر می­باشد.

در این پژوهش رفتار رئولوژی دینامیکی دو گروه آمیخته پلی اتیلن سبک با کوپلیمر اتیلن - وینیل استات و پلی اتیلن سنگین با کوپلیمر اتیلن - وینیل استات در حالت مذاب، مطالعه و مقایسه شد. گرانروی تمامی این آمیخته ها با افزایش دما و بسامد کاهش می یابد. بر اساس داده های رئولوژی و روش تجزیه Han، آمیخته های پلی اتیلن سبک و سنگین با کوپلیمر اتیلن - وینیل استات سازگار بوده، ریز ساختار (حالت شکل شناسی) مشابهی دارند. با این تفاوت که سازگاری پلی اتیلن سبک با کوپلیمر اتیلن - وینیل استات به سبب تشابه ساختاری بیشتر، زیادتر است. همچنین، با افزایش مقدار اتیلن - وینیل استات در آمیخته، سازگاری آمیخته پلی اتیلن سنگین و کوپلیمر اتیلن - وینیل استات کاهش می یابد. نتایج نشان می دهد دما اثری بر ریز ساختار آمیخته های بررسی شده ندارد.

امروزه استفاده از مواد پایه سیمانی حاوی مواد پلیمری در حال گسترش می باشد. این مطالعه به بررسی تأثیر جایگزینی 5، 15 و 25 درصد اتیلن وینیل استات و وینیل استات بر خواص مخلوط های پایه سیمان آلومینات کلسیم می پردازد. خواص مکانیکی مورد بررسی شامل مقاومت فشاری و مقاومت خمشی بوده و میزان جذب انرژی نمونه ها با معیار چقرمگی خمشی تعیین شده است. جمع شدگی نمونه ها نیز مورد مطالعه قرار داده شده است، شایان ذکر است که در این بررسی به منظور سنجش خواص دوام مخلوط پایه سیمانی از آزمون مهاجرت تسریع شده یون کلراید بهره گیری شده است. کاربرد پلیمر در این مخلوط ها سبب بهبود مشخصاتی از قبیل مقاومت خمشی و دوام به لحاظ نفوذپذیری یون کلراید و جمع شدگی شده است. در کلیه خواص مورد بررسی اتیلن وینیل استات با نسبت پلیمر به سیمان 5 و 25 درصد، عملکرد بهتری نسبت به وینیل استات داشته و در 15% جایگزینی، این دو پلیمر عملکرد یکسانی از خود نشان داده اند.

بهسازی خاک ها از دیرباز نقش مهمی در علوم عمرانی به خصوص در علم ژئوتکنیک ایفا کرده است لیکن با گذشت زمان و کمبود زمین های مقاوم جهت احداث سازه های عمرانی پیشرفته تر، مهندسین این حوزه بر آن شدند تا روش های نوینی در جهت تثبیت و تسلیح خاک های مسئله دار به کار گیرند. هم چنین در سال های اخیر با توجه به مشکلات زیست محیطی هم چون افزایش زباله و ضایعات صنعتی و رها شدن آن ها در محیط زندگی افراد، مشکلاتی را برای حیات موجودات زنده به وجود آورده است. در چنین شرایطی مهندسین حوزه ژئوتکنیک تلاش نموده اند، با به کارگیری این مواد در پروژه های عمرانی، حفاظتی از محیط زیست به عمل آید و علاوه بر آن با توجه به هزینه های بسیار ناچیز مواد ضایعاتی، باعث کاهش هزینه های اقتصادی پروژه‎ های بهسازی خاک نیز بشوند. در نتیجه در این پژوهش، به تسلیح خاک دانه ای در دو حالت سست و نیمه متراکم با استفاده از ماده ضایعاتی صنعتی پلیمری با نام کامل اتیلن-وینیل استات (EVA) پرداخته شده است. آزمایش ها در درصد های مختلف وزنی EVA (0، 0/2، 0/5، 0/75، 1، 1/25، 1/5، 1/75، 2، 2/25،2/5، 3 و 4)، بدون افزودن رطوبت و با استفاده از دستگاه CBR صورت گرفته است. نتایج نشان می دهد CBR خاک با استفاده از این مواد افزودنی به طور قابل توجهی افزایش پیدا کرده و تاثیر آن با کاهش وزن مخصوص خاک، بر روی خاک بیشتر می شود. هم چنین مقدار بهینه مواد افزودنی در حالت سست و نیمه متراکم به ترتیب 2% افزودنی و 1% افزودنی می باشد.

در سال های اخیر، مهم ترین چالش کارخانه های تولیدکننده اوراق فشرده چوبی، افزایش تقاضا برای مواد متنوع چوبی و افزایش هزینه های حمل ونقل است. از طرف دیگر، استفاده از عناصر سبک وزن در ساخت دکوراسیون و مبلمان بسیار موردتوجه قرارگرفته است. این تحقیق باهدف ساخت و ارزیابی تخته فیبر سبک با استفاده از اتیلن وینیل استات (EVA) انجام شده است. در این تحقیق برای ساخت تخته فیبر سبک از دو سطح رزین اوره فرمالدهید (10 و 12 درصد) و سه سطح EVA (1، 3 و 5 درصد) استفاده گردید. به طورکلی با کاربرد EVA مدول الاستیسیته خمشی، چسبندگی و مقاومت به ضربه نسبت به شاهد (بدون کاربرد EVA) کاهش می یابد. اما این کاهش می تواند با مصرف 12 درصد چسب و 5 درصد EVA بهبود یابد. همچنین نتایج بیانگر بهبود قابل توجه ای در خصوصیات فیزیکی تخته ها (کاهش جذب آب و واکشیدگی ضخامت) به دلیل افزایش مقدار رزین و EVA است.

در این تحقیق به بررسی تاثیر نقص در چسبندگی اتصالات سطح به سطح و اتصالات سر به سر (فارسی و انگشتی) با روش ارتعاش خمشی آزاد پرداخته شده است. تعداد 21 نمونه از گونه صنوبر و 42 نمونه از گونه راش به ترتیب توسط اتصال سطح به سطح و سر به سر در سه سطح چسب زنی کامل چسب، متوسط چسب و کم چسب توسط چسب پلی ونیل استات متصل شدند و مورد آزمون ارتعاش خمشی قرار گرفتند. نتایج نشان داد وجود نقص در اتصال سطح به سطح منجر به تفاوت معنی داری در مقادیر مدول الاستیسیته دینامیک و ضریب آکوستیک نسبت به چوب بدون اتصال ایجاد نمی گردد در حالیکه وجود نقص در چسبندگی در این اتصال سبب افزایش میرایی، و کاهش کارایی تبدیل آکوستیک گردید. همچنین نتایج حاکی از اثر معنی دار نقص های موجود در چسبندگی اتصالات سر به سر بر روی مقادیر مدول الاستیسیته، ضریب آکوستیک، میرایی ارتعاش و کارایی تبدیل آکوستیک بود. به طور کل با توجه به نتایج می توان گفت که تغییرات کارایی تبدیل آکوستیک می تواند به عنوان فاکتوری بسیار موثر در شناسایی و احتمالا میزان پیشرفت عیب در چسبندگی اتصالات سطح به سطح و سر به سر، قبل و در حین مصرف به کار گرفته شود.

سهم قابل توجهی از پژوهش های انجام شده در زمینه جداسازی گاز کربن دی اکسید (CO2)، به عنوان مهم ترین چالش در کنترل گازهای گلخانه ای، به توسعه غشاهای پلیمری جدید اختصاص یافته است. در این باره، غشاهای ماتریس ترکیبی (MMMs)، یعنی ترکیبی از ذرات جامد پراکنده شده در شبکه پیوسته پلیمر، به عنوان راهکار موثری برای بهبود کارایی غشاهای پلیمری جداسازی گاز مطرح شده است. در این پژوهش، غشاهای ماتریس ترکیبی از کوپلیمر اتیلن وینیل استات (EVA) و زئولیت 4A به روش ریخته گری محلولی-تبخیر حلال ساخته شد و عملکرد آن ها در جداسازی CO2 از نیتروژن (N2)، در فشارهای 8-3 بار و دماهای عملیاتی مختلف 50-25 درجه بررسی شد. شکل شناسی و ساختار این غشاها با آزمون های میکروسکوپی الکترونی پویشی (SEM)، طیف سنجی زیرقرمز تبدیل فوریه (FTIR)، گرماسنجی پویشی تفاضلی (DSC)، گرماوزن سنجی (TGA)، اندازه گیری چگالی و تورم حلالی بررسی شد. نتایج تراوایی گاز با استفاده از روش آزمون حجم ثابت نشان داد، تراوایی هر دو گاز در غشا با وجود ذرات زئولیت در شبکه پلیمر، به طور شایان توجهی افزایش می یابد. محاسبه ضرایب نفوذ گازها در شبکه غشا نشان داد، افزایش ضریب نفوذ با افزایش محتوای زئولیت، سهم عمده را در افزایش تراوایی گازها داشته است. همچنین، گزینش پذیری CO2/N2 با افزودن ذرات زئولیت در غشا به دلیل بهبود گزینش پذیری نفوذی ایده آل (DCO2/DN2) افزایش یافته است. در حالت بهینه، تراوایی CO2 از 20.81 Barrer برای غشای خالص به 35.24 \barrer برای غشای دارای 10 درصد وزنی زئولیت افزایش یافت و گزینش پذیری ایده آل CO2/N2 مرتبط با آن نیز 20% زیاد شد. افزون بر این، عملکرد غشاها با افزایش فشار بهبود پیدا کرد. همچنین، افزایش دما موجب افت گزینش پذیری آن ها شد.